Το έργο

Λίγες αναπτυξιακές τοποθεσίες στην Ευρώπη φέρουν το ιστορικό βάρος της γης πάνω στην οποία ανεγείρεται σήμερα το Piraeus Gate.

Η ιστορία του Πειραιά ξεκινά τον 5ο αιώνα π.Χ., όταν ο Αθηναίος στρατηγός Θεμιστοκλής τον επέλεξε ως το κύριο ναυτικό λιμάνι της Αθήνας — μια απόφαση που τοποθέτησε τον Πειραιά στο επίκεντρο της μεσογειακής δύναμης για αιώνες. Από τους Περσικούς Πολέμους έως τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, η πόλη υπήρξε η κινητήρια δύναμη της αθηναϊκής φιλοδοξίας.

Επιβίωσε μέσα από τη Βυζαντινή και Οθωμανική περίοδο, και αναδύθηκε εκ νέου τον 19ο αιώνα — μετά την ελληνική ανεξαρτησία — ως αδιαμφισβήτητο κέντρο ναυτιλίας και διεθνούς εμπορίου της χώρας.

Ήταν ακριβώς αυτή η εποχή που χάρισε στον Πειραιά το εντυπωσιακό προσωνύμιό του: «Το Μάντσεστερ της Ανατολής». Η σύγκριση δεν ήταν υπερβολή. Στα τέλη του 19ου αιώνα, η περιοχή γύρω από αυτό που είναι σήμερα το Piraeus Gate αποτελούσε μία από τις πιο συμπυκνωμένες βιομηχανικές ζώνες της Ελλάδας — με τον ατμόμυλο του Ν. Σταματόπουλου (1873), τα κλωστήρια του Χ. Σταματόπουλου (1874–1875) και των αδερφών Ρετσίνα, και το εργοστάσιο ζαχαρωδών του Κ.Ν. Οικονόμου — εγκαταστάσεις που διαμόρφωσαν τη βιομηχανική ταυτότητα μιας πόλης που κέρδιζε έδαφος στην ευρωπαϊκή σκηνή.

Η άμεση περιοχή του Piraeus Gate φέρει το δικό της ξεχωριστό ιστορικό στρώμα. Γνωστή ιστορικά ως «Κοιλάδα Βαβούλα» — από τον Δημήτριο Βαβούλα, του οποίου η έπαυλη κυριαρχούσε στη χαμηλή συνοικία μέχρι την κατεδάφισή της τη δεκαετία του 1980 — η τοποθεσία αποκάλυψε σημαντική αρχαιολογική παρουσία κατά τις εκσκαφές.

Η γειτονιά είναι επίσης αδιαχώριστα συνδεδεμένη με την κληρονομιά του Μίμη Τραϊφόρου, του αγαπημένου Έλληνα συγγραφέα και σκηνοθέτη, του οποίου η πρώην κατοικία στεγάζει σήμερα το Ιστορικό Αρχείο του Δήμου Πειραιά.

Στην καρδιά της ανάπτυξης του Piraeus Gate δεσπόζει το πρώην κτίριο ΑΖΕΛ — της Ανώνυμης Βιομηχανικής Εταιρείας Παραγωγής Αμύλου και Ζύμης — ένα από τα ορόσημα της βιομηχανικής ταυτότητας της περιοχής, από την ίδρυσή του τη δεκαετία του 1920 έως το κλείσιμό του το 1997.

Αντί να διαγράψει αυτή την ιστορία, η DKG Development επέλεξε να ενσωματώσει και να διατηρήσει το κτίριο ΑΖΕΛ μέσα στο masterplan — αφήνοντας τη βιομηχανική μνήμη του χώρου να συνυπάρχει με τη σύγχρονη μεταμόρφωσή του.

Είναι μια απόφαση που αντικατοπτρίζει άμεσα τη φιλοσοφία που διέπει το Piraeus Gate: ότι η πιο ουσιαστική αστική ανάπλαση δεν διαγράφει το παρελθόν — το οικοδομεί.